2009 Story


 

Sumo’s belevenissen in 2009

Het jaar door de ogen van een hond

Hey, wat leuk! Er staan wat tassen in de gang. Normaal gesproken houd dat in dat we ergens heen gaan op vakantie, dus de boel goed in de gaten houden. Als er eentje als eerste in de auto zit als we ergens heen gaan, dan ben ik dat wel. Ik mocht eens vergeten worden, dat zal mij niet gebeuren, ik zal zorgen dat ik als eerste een plekje heb. Vreemd hoor, de tassen zijn ineens weg en ik zie mijn baasje ook nergens meer. Vanochtend vroeg zag ik hem wel even, maar toen sliep ik nog half en nu is het ineens stil. Het vrouwtje is er nog wel, dat houd dan een kort blokje om in. Wat dagen later begin ik toch wel te denken, dat er iets niet klopt. Ik zie mijn baasje nergens meer, ik kijk wel vaak naar de deur, maar ik zie hem niet. En zo gaan er wat weken voorbij en ik snap er helemaal niks van. Niemand vraagt of verteld mij ook iets.

Hey, na een paar weken staan er weer tassen in de gang! Opletten dus! Gaan we al? Ik sta al bij de deur. Dit keer zit ik wel als eerste, en mag ik alleen met het vrouwtje mee, we gaan richting Zeeland, en dat is altijd leuk geweest. Altijd lekker, achterin de auto en ik kan de zee al ruiken. Kijk nou, is dat mijn baas? Wat denkt hij wel? Ik zal hem eens even laten merken dat ik dit soort dingen niet accepteer, dus ik ga hem eens lekker negeren. Is dat nou een stacaravan? Er is wel een lekkere grote tuin om in te spelen, dus daar stort ik mij maar op. Eerst de tuinslang maar even slopen, dan weet je hoe ik er over denk.

En ineens zijn we met zijn tweetjes, het vrouwtje is vertrokken en heeft geeneens gedag gezegd. Ach, misschien komt ze zo terug, dus elke auto in de gaten houden die stopt of voorbij rijd. Maar er stopt helemaal niks. Ook dit kan ik niet helemaal snappen, wat is dit toch? Ligt het soms aan mij? Ik raak aardig gestresst, mijn spieren gaan zich spannen en alles word hard en opgeblazen. Ik voel me ook niet echt lekker, en ineens kan ik niet eens meer van de bank afkomen. Dan staat er ineens een dierenarts die ik niet ken en zich toch wel zorgen om mij maakt. Ik kan niet eens meer opstaan, alles doet pijn en ik wist ook niet dat ik zo hard kon piepen. Het is me allemaal wat teveel geworden, en na een spuitje worden mijn spieren weer slap en val ik in slaap. Ik wou dat ik kon praten, zodat ik het beter uit kon leggen. Is er geen hondenpsychiater, ik lig nu toch al op een bank. Gek hoor, ik heb tegen niemand gegromd of iets in huis kapot gemaakt en toch moet ik om een of andere reden ergens anders gaan wonen. Mensen…………het zijn af en toe net dieren, ze lopen alleen rechtop en hebben soms minder manieren dan een dier.

De dagen erna probeer ik de gebeurtenissen allemaal te plaatsen, er is iets aan de hand, ik mis mijn vriendinnetje Rhea en haar vrouwtje en ook mijn andere vriendjes waar ik altijd mee speelde. Net nu ik het vrouwtje zo hard nodig heb, laat ze me zo in de steek. Dat snapt toch geen hond. Ik heb pijn en verdriet. Alleen het baasje is er nog, en we gaan langzaam weer wat kleine stukjes lopen en het baasje praat heel veel met me.

Hallo, ik ben een hond hoor, dus ik begrijp ook niet alles wat er gezegd word. Gepraat over sport en de economie, koetjes en kalfjes, kunnen we het niet gewoon over teefjes en eten hebben? Maar hij doet zijn best, ik heb mijn gedachten nog teveel bij het oude. Ik heb nog veel te veel herinneringen van mijn vertrouwde omgeving. Op de bank of in bed, altijd kruipen we tegen elkaar aan. Laat mij de leuke plekjes in Zeeland maar zien, dan proberen we er maar wat van te maken. Morgen is er weer een dag. Ik ga ook meestal vroeg naar bed, ik heb toch een behoorlijke opdonder gehad. 5 jaar bij het vrouwtje en Rhea, dat noem ik niet niks en zelfs voor een hond is dat toch wel wennen. Sommigen mensen hebben precies het tegenovergestelde, die kijken ineens helemaal niet meer naar je om. Uitleg krijg je dan niet. Maar een hond heeft heus wel gevoel, meer dan sommige mensen denken. Alleen hoor je mij niet doorlopend klagen. Ik ben nog lang niet de oude, dit is toch anders dan een normale hondenziekte. Ik voel me zo oud, zou een hond ook in de overgang kunnen zitten? Hallo, hoort iemand me eigenlijk wel? Ben ik niet duidelijk? Is dat een grijze haar bij mijn oor? Een Tosa staat wel bekend om zijn rimpels in zijn kop, maar kan ik vast een Botox injectie krijgen? Je kan het maar beter voor zijn, anders word je nog opvliegend.

Baasje vind het dan toch eens tijd worden om mijn genezingsproces wat te gaan versnellen, mijn conditie is flink achteruit gegaan. Dus we gaan op bezoek bij Ines Sayers, een vrouw die wat verderop woont en bekend is in behandelingen met dieren. Ze heeft ook een website, www.homeopathievoordieren.info en komt bij ons op visite. Ze behandeld mij met Bach bloesem en 2 soorten Rhus, want door alle gebeurtenissen heb ik een behoorlijke tik gehad. Het schijnt, dat ik een hele gevoelige hond ben, maar ik voel me al iets beter en de pijn trekt weg. Ines praat ook met mij op een andere manier, het lijkt wel of dat ze weet wat mijn probleem is. Belangrijker nog, hoe het probleem op te lossen. En het werkt. Een paar weken hebben we haar nog een keer bezocht als een soort controle. Ik ben haar niet vergeten, altijd als ik haar even zie ben ik nog dankbaar voor haar hulp. Dan lach ik altijd even naar haar, op mijn eigen manier. Alle spanningen trekken langzaam een beetje weg. Af en toe droom ik nog wel eens van het verleden, maar elke keer als ik wakker word is het toch even anders. Uren, dagen en wekenlang is het baasje met me bezig, maar het gaat steeds iets beter. Wij zijn blij dat we elkaar nog hebben, onze band ( geen halsband) wordt alleen maar sterker.

Ook mijn eten wordt aangepast, de brokken verdwijnen en nu eet ik vlees, kip, veel vis, groenten en rijst. Nu was ik toch al niet zo gek op brokken, dus ik vind het geen drama. Ik mis het vrouwtje en Rhea nog steeds, maar goed, ik heb niets verkeerds gedaan en het baasje is er altijd voor me, als ik hem nodig heb. Hij troost mij, en ik troost hem. Hij is mij trouw, en ik ben zo trouw als een hond. Wij redden het samen wel, ondanks de tegenslagen. Zie ik een soortgelijke auto of een Rottweiler, of een klein blond onderdeurtje, dan blijf ik toch altijd nog even kijken, maar ook dat word een stuk minder. Ook mijn hoop vervliegt met de tijd. Je gaat het voor jezelf op een rij zetten, en iemand die zo lang niet meer naar me omkijkt, die begrijpt mij niet echt.

Het baasje probeert mij wel eens alleen te laten, maar daar trap ik niet in. Ik wil nu helemaal overal bij zijn, ik knap juist wat op. Dus ik laat duidelijk merken dat ik niet alleen wil zijn, ik zit nog in een soort verwerkingsproces. Wie kan er nu kwaad worden op mij, ik kan ontzettend de aandacht trekken als het moet en ben altijd vrolijk als het baasje of iemand anders weer binnenkomt. Sloom kijken kan ik als geen ander, vooral als ik mijn zin niet krijg. Ik heb zo mijn eigen charmes, al gelooft geen hond dat.

Goed, na het eiland eens wat te hebben verkend, is het hier toch wel lekker rustig. We lopen eindeloze stukken en er is hier bijna geen verkeer, veel natuur en veel zee en strand. Het baasje weet ook precies de stukken waar ik het liefste ben, dan blijf ik even staan en gooi mijn neus in de wind en dan geniet ik ook echt. En af en toe de schapen even opjagen blijft altijd leuk. En ik ben bijna de hele dag buiten, ook al is het hondenweer. Lopen in modder en regen blijft toch ook altijd een van mijn favoriete bezigheden, als ik maar troep kan maken. Even de zee in en ik ben weer schoon, en zout water heeft ook zijn voordelen tegen vlooien, teken en allergietjes. En mijn blaas wordt zo ook aardig doorgespoeld.

Langzamerhand word mijn conditie ook weer beter, en we gaan langzaam aan weer wat beginnen met het lopen naast de fiets en een stukje zwemmen. Ik leer ook weer wat andere mensen en honden kennen en in de zomer ben ik weer een beetje de oude. Ik ben aardig relaxed door de omgeving en de aandacht van mensen, ik word wat makkelijker benaderbaar en vind het heerlijk om te zwemmen en naast de fiets te lopen. Een paar keer in de week gaan we op de fiets naar het dichtstbijzijnde dorp en dat is toch al gauw 4 km heen en 4 km terug. Maar dat gaat me makkelijk af. Een vis proberen te vangen, dat is andere koek en een krab die vast zit in je neus is ook geen pretje. Maar af en toe ga ik toch even met mijn kop onder water om te zien wat er allemaal gaande is op de bodem. Dan sputter ik ook als een zeehond. Vooral naar zee om de zon op of onder te zien gaan, is een van de leukste ogenblikken. Het enigste wat je hoort zijn de vogels en de zee, ik vind het prima zo, ik krabbel weer wat op. Lekker met mijn poten in de branding, wat een hondenleven. Samen met de baas op het strand ravotten, en af en toe een lekker visje eten…….prima! En we hadden een lekkere zomer dit jaar!

Af en toe gaan we met de bus, trein en metro weer even naar Utrecht, en als mijn baasje voor me moet betalen, ga ik ook op een stoel zitten. Ik ben helemaal hersteld en door al het fietsen, lopen en zwemmen ben ik nu eigenlijk in een perfecte conditie, 10 km naast de fiets draai ik mijn poot niet voor om. Kortom, na die maanden zijn we aardig bekend in de omgeving en de meeste kennen ons ook wel. In Zeeland gaat het allemaal wat gemoedelijker, precies wat ik nodig heb. Eigenlijk had ik niet om deze lange vakantie gevraagd, maar ik heb het allemaal over me heen laten komen. Sommige gebeurtenissen dit jaar begreep ik niet en ik heb daar ook veel moeite mee gehad. Ik blaf, ik kwijl, ik snurk, maar om ellende vragen dat doe ik niet, daar ben ik teveel hond voor. Problemen voor jezelf verstoppen is echt een mensending.

Ik geef een hoop, maar vraag weinig terug. Ik ben echt wel diep gegaan, niet door de inspanning, maar door dingen die ik niet snapte. Ik dacht soms ook dat het allemaal misschien wel door mij kwam en nu weet ik wie er altijd echt voor me is. Zoals ik voor hem. Hij begrijpt me als geen ander. Het vrouwtje, die heeft geen interesse meer in mij. Wij zijn de gebeten hond. Gek, ik dacht dat ik al die jaren een speciale band met haar had, dat had ik dus fout. Dat leer je niet op puppycursus. Een hond kan je van alles leren, maar sommige mensen leren het nooit. Maar piepen doen we beide, alleen mensen piepen anders, en meer. Mensen vragen soms op een andere manier aandacht dan een hond. Hebben wij reuen een meningsverschil, lossen we dat gelijk op. Laat je me niet op tijd uit, dan ruim je het maar op, zo denk ik er over.

Maar, ze zeggen wel eens, in nood leert men zijn vrienden kennen, dat geld niet alleen voor mensen, maar dit jaar zeker ook voor mij als hond. Ook een hond kan zich vergissen, misschien was ik daarom wel altijd zo terughoudend tegen mensen in het begin. Ik word niet zomaar je vriend, ik wil een beetje respect en daar krijg je mijn respect voor terug, tot het eind van mijn hondenleven. Zo denk ik er over.

Mensen die je al jaren vertrouwd hebt laten je zo maar vallen en kijken niet meer naar je om, ook al hebben ze jaren voor je gezorgd. Die mensen die kennen mij niet echt, ook al denken ze van wel. Ik ken hun nu door en door en ik laat me niet als een hond behandelen. Een dier in de steek laten is ook echt een mensending, andersom zie je het nooit. Als je van een hond houd, laat je hem nooit in de steek, een hond geeft zijn trouw onvoorwaardelijk, wat er ook gebeurd. Ik vergeet niets.

Ik heb het vrouwtje na een paar maanden weer even gezien. Mijn grote vriend, noemde ze mij. Vriend? Pardon? Heeft de tijd stil gestaan? Mag ik even kwijlen? Die snapt niet echt wat een vriend is. Een vriend is er altijd voor je, die laat je niet vallen en behandel je niet als een hond. Dat deed ik bij jou ook niet. Toen ik diep in de shit zat, was je er niet, terwijl je wist hoe ik er aan toe was. Daar lusten de honden geen brood van. Vorig jaar stelde ik je niet teleur door mijn UV te halen en toen was je zo trots, een paar maanden later stel je mij diep teleur. Ik liep de blaren op mijn poten om je niet te laten zakken. En je weet hoe gevoelig ik ben. Maar dat maakt schijnbaar niets uit, je kijkt niet meer naar me om. Ik vergeet niets, nu staan ik en het baasje bekend als de bonte hond.

Uitgebreid afscheid genomen van alle vrienden in Zeeland en weer vertrokken.

Nu woon ik weer vlak bij de plek waar ik 5 jaar gewoond heb. Ik zie bekenden, maar toch is alles anders. Ik zie ook mensen die mij geen aandacht meer geven terwijl dat vroeger wel anders was. Jammer dan, dat zegt genoeg over die mensen. Waar een hond plast, plassen er meer. Een hond zijn is af en toe best wel een hondenbaan. Dit was mijn verhaal van het jaar 2009, een bewogen jaar met voor mij als hond 7 zware hondenjaren. Veel ups en heel veel downs. Waar ik als hond zijnde een hoop geleerd heb, een hoop vrienden ben kwijt geraakt maar veel betere voor heb terug gekregen.

En zoveel vraag ik toch niet, behalve wat liefde, aandacht, warmte,op tijd mijn eten en wat activiteiten om mijn energie kwijt te raken. Dat is toch niet teveel gevraagd. Zo makkelijk ben ik, want ik ben zo trouw als een hond.

Sumo wenst alle nieuwe en echte vrienden het allerbeste voor 2010. En degenen die mij vergeten zijn, ach, dan waren jullie voor mij niet goed genoeg.