2010 Story 


 

Hallo, welkom!   Allereerst even wat informatie!


Over de website
Allereerst eens iets over mijn website. De video's zijn niet meer te bekijken, omdat de samenwerking tussen Photobucket en Adobe niet meer bestaat. Dus sorry voor het ongemak, maar men zal het met de fotoalbums moeten doen.Verder is mijn website ook het enigste waar men wat over mij kan lezen, sites zoals Hyves, Twitter of Facebook en forums doe ik niet aan mee. Op Youtube kan je wel een filmpje van 11 minuten over mij zien  dit is de link:  http://www.youtube.com/watch?v=m0lpo9bDmh8&feature=feedu  "Vrienden" alleen via internet voegen in het echte leven maar heel weinig toe. Het blijkt dat mensen info en foto's van ons voor bepaalde doeleinden gaan gebruiken en dat hebben we liever niet. Men hoeft echt niet alles van ons te weten. Er gingen vreemde verhalen over mij de ronde. Ik ben niet mishandeld, ondervoed, slecht verzorgd of onder dwang ergens tegen mijn zin in heen gebracht en doe ook niet aan hondengevechten. Allemaal onzin en fabeltjes. Dus wil men iets over mij weten, eens per jaar wordt de website door mijn baas bijgewerkt met gebeurtenissen en een fotoalbum van dat jaar en kan men mijn belevenissen bekijken. Wat je op deze site ziet, zo is het en echt niet anders. Dat vinden we wel genoeg. Ik hoef niets meer te bewijzen, dat heb ik al gedaan. Een normaal en leuk berichtje in mijn gastenboek stel ik echt wel op prijs. Wil je me wat vragen, kan je me via de website een mail sturen. Mijn baas heeft ook geen Tosa items uit Japan te koop, probeer het eens op Ebay of Yahoo Japan. We zijn trouwens maar erg weinig op het internet.

Over mijn ras

Wil je een Tosa, laat je goed informeren, er is op het internet genoeg goede en slechte info over mijn ras te vinden, dus vraag ons niet de mening over een fokker of een bepaald nestje, dat moet je zelf ondervinden, daar bemoeien we ons niet mee. Tegenwoordig is het zo dat elke hond vooral van achter een PC al tot geweldige prestaties in staat blijkt te zijn, maar echte geschiedenis voor elk bestaand hondenras wordt al lang niet meer geschreven, behalve een mooi uiterlijk. Een ras kan blijkbaar nog van alles, maar hoeft niets meer te laten zien. Maar tussen zeggen en daadwerkelijk doen zit toch een wereld van verschil. Bepaalde gelijkenissen van een hond voegen echt weinig positiefs toe aan een ras. Waar rassen zoals Ambull, Boerboel,Cane Corso en Tosa tegenwoordig alleen historie in schrijven is het vergaren van talloze medische mankementen en een zeer korte levensduur. De meeste rasverenigingen en verantwoordelijke instanties (ook in het buitenland) zijn al jarenlang een lachertje en bestaan alleen maar uit haat en nijd, macht, en de belangrijkste drijfveer, geld verdienen en zelfgemaakte regeltjes volgen. Er is totaal geen enkele controle, alles en iedereen heeft de vrije hand, dat blijkt wel uit het grote aantal "supermixen" wat je op sites zoals Marktplaats en Speurders kan vinden. Men gaat al met een Tosa kruisen, terwijl we het ras nog niet eens kennen. Zal ik hem inpakken of gaat het zo mee? Tasje erbij? Diep triest. Wat mensen al niet doen voor een paar euro.

Dat een hondenras langzaam verzwakt en verkloot wordt, is al lang niet belangrijk meer, ook al beweren de meesten toch o zo begaan te zijn met het ras. (lees bankrekening) Een goed geslaagde hondenshow is het enigste waar het bij de verantwoordelijke instanties nog om draait, dan is het ras weer voor een jaartje op de kaart gezet. Een Wereldhonden show organiseren, zoals dit jaar in Denemarken, is geen echte Wereld honden show als bepaalde rassen daar niet welkom zijn, dat is het toch maar een tweede rangs show. Rassen die de meeste bijtincidenten veroorzaken zie je daar wel, maar ik was niet welkom. Een hond is tegenwoordig gewoon een artikel voor de verkoop, je vind ze nog net niet met een barcode in de supermarkt naast de bloemkool. Wat een ras heeft gedaan, eventueel nog kan, of in de toekomst nog kan gaan doen, poeh, dat is zoveel werk en het gaat allemaal toch wel lekker makkelijk zo. En zo is het al jarenlang. Overal zie je fokkers opduiken die beweren te fokken zoals een ras hoort te zijn, maar het voegt toch maar bar weinig toe. (een Tosa zoals een Tosa van origine hoort te zijn, is simpel gezegd een hond die je hier echt niet wilt hebben) Iemand met een reu en een teef noemt zich al gauw een fokker en een kenner. Doe er een leuke website bij met wat listige Japanse tekens, neem de oude bekende tekst van dit ras over en je bent ineens een ras expert en begrijpt alle in en outs van een hondenras. Men weet alles van de geschiedenis, of men persoonlijk aanwezig is geweest bij het ontstaan van het ras. Dus iemand met een brandblusser is bij voorbaat al een brandweerman. Tot het moment komt dat er een flinke brand uitbreekt, dan zoeken ze toch maar snel een emmer.

Je hebt tegenwoordig nog wel goede koks, wat mijn ras betreft, zoals the Tosa House in Canada, met een prima website vol met goede info. Iemand die zowel de reu als de teef een UV/AD laat lopen alvorens ze te gaan gebruiken om te fokken, dat is tegenwoordig in deze rashondenwereld toch al een groot verschil en een goed begin. Dat zegt toch wat over de honden, hun karakter en hun gezondheid en de intenties van de fokker. Toch vreemd dat niemand anders nooit op dat idee is gekomen. En je hebt kneuzen van koks die na jarenlang kokerellen echt nog geen ei kunnen koken, maar wel beweren dat ze een exclusief restaurant hebben. En er zijn al heel wat koks die toch maar een andere baan hebben gezocht. Dus bekijk de menukaart maar eens goed voordat je er een maaltijd gaat bestellen, de smaken verschillen nog al. Dus wil je een 60 kilo zware sparerib, kan je ook naar de slager op de hoek. (dan heb je wel een sparerib van 1100-1600 euro) Mooi is per definitie ook niet altijd goed, maar dat is ieder zijn keuze. Mooie verhaaltjes, leuke foto's en prachtige beloftes en een lekker kopje koffie laten een hond niet lopen. Een koude drol met aardbeien en slagroom wordt toch nooit een goed dessert, het blijft toch altijd een koude drol. Op het laatst trek je hem toch door. En natuurlijk zijn pups altijd een aandoenlijk gezicht, maar een hond is toch maar heel even pup. Doe verstandig onderzoek, je wilt tenslotte jarenlang plezier hebben van je hond. Heb je enige twijfel, doe het dan niet. ( dat geld voor elk ras) Succes daar mee en veel geluk.

Dit is mijn verhaal over het afgelopen jaar 2010

Ik heb tot eind januari weer een poosje in mijn oude woonplaats gewoond. Echt leuk heb ik dat niet gevonden, want de regels in sommige steden zijn echt niet diervriendelijk. Gelukkig hoeven we er ook niet meer naar toe, we hebben er niks meer te zoeken. Plekken waar ik vroeger altijd los kon lopen, daar moet je nu aangelijnd lopen en de vrijheid is er voor honden behoorlijk afgenomen. Loop ik eens een keertje los, worden we aangesproken door een controleur dat een hond aangelijnd moet zijn en dat we een bekeuring krijgen van 60 euro. Hela, wij komen ergens anders vandaan hoor, dat weten wij toch niet? Mijn baas stelt de controleur voor dat hij mij dan wel even aan kan lijnen voor dat geldbedrag. Dat doet hij vreemd genoeg toch maar niet en laat het maar bij een waarschuwing. En bedankt, inspecteur van CSI hondenpoep. Korte rondjes kan je nog lopen en overal staan er bordjes met de afbeelding van een hond, daar mogen honden dus niet op, maar je kan er wel je poot lekker tegen op beuren. Nee, niets voor mij, die stad. Mijn terrein is het niet meer. Iedereen rent, schreeuwt en vliegt en het lijkt wel of niemand ergens meer tijd voor heeft. Een paar jaar geleden zeurden mensen niet zo, toen liep elke hond en mens gewoon los.

Alles moet in die stad keurig in het gareel, zowel mens als dier, maar echt lukken doet dat niet. Tja, het drukke stadsleven, altijd in een sleur en onder stress en loopt men op multivitamines, slaaptabletten en valium om de dag maar weer door te kunnen komen. Allemaal in hetzelfde bedrukte vakje levend, bleek en zwaar getekend snakkend naar wat frisse lucht, maar allemaal al zo bedwelmd en verdoofd. Ach, zelfs een stilstaande klok geeft 2 x per dag toch nog de juiste tijd aan. Eigenlijk is het een groot overvol benauwd kennel. Iedereen wil terug naar de natuur, maar niemand wil echt lopen. Maar of je nou hard of zacht loopt in de regen, nat worden doe je toch. In het begin van het jaar was ik ook een flink aantal kilo's verloren, mijn gewicht was gedaald naar 60 kilo. Bij een bezoek aan de dierenarts bleek dat mijn PH waarde in mijn urine niet goed was. Dat kon later gaan betekenen dat ik niet genoeg eiwitten produceerde en dat het later mijn spiermassa kon gaan aantasten. Mijn baas heeft dus mijn eten wat veranderd en langzamerhand kwam ik weer op mijn oude gewicht. Gelukkig heeft die periode niet zo lang geduurd en zijn we weer terug waar zowel de baas als ik het altijd het meeste naar ons zin hebben gehad, in Zeeland.

Nee, hier heb je vrijheid alom, dat is pas echt genieten. Zee, strand, natuur, frisse lucht. Overal plekken waar je vrij uit kan lopen, zonder dat je de kans loopt omver gereden te worden door opgefokte automobilisten en snorbrommertjes. Hier zegt iedereen nog gewoon gedag tegen elkaar zonder het gebruik van een scheldwoord of een enge ziekte. Het enigste waar ik hier wel eens last van heb, is van een konijn, schaap, vogel, paard of een hert wat plotseling opduikt, maar die veroorzaken niet echt overlast. Als er een automobilist toetert, is dat als groet bedoeld, niet dat je even op moet schieten en aan de kant moet. Een verse vis is hier nog echt een verse vis en groente en fruit haal je gewoon bij de boer verderop. Alles is hier opgeruimd en netjes schoon. Misschien staat de tijd hier wel een paar jaar stil, maar het is wel relaxed en misschien vandaar dat zoveel toeristen allemaal hier heen trekken. Het leven is hier veel socialer, men heeft nog wat voor elkaar over. Noem het ouderwets, ik noem het liever gemoedelijk en nostalgisch. Iedereen heeft hier nog respect voor mensen dier en raakt niet gelijk over de rooie als het allemaal weer niet snel genoeg naar iemand zijn zin gaat. Mensen zijn hier serieuzer en veel persoonlijker en echt. De zee heeft blijkbaar toch altijd een kalmerend effect op iedereen. Ik zou hier best wel kunnen wennen, je hoeft echt niet veel te hebben om je toch rijk te voelen. Arm of rijk, het is maar hoe je het bekijkt.

Goed, dit jaar ben ik al weer 6 jaar geworden. Al weer een behoorlijke leeftijd, vind ik zelf. Het gaat best wel hard. Ik heb een stevige en lange winter meegemaakt met ontzettend veel sneeuw. Maar ook met veel sneeuw is Zeeland een prachtige omgeving, dat geld niet alleen voor de zomermaanden. Voor zover als ik kon kijken, was alles wit, met af en toe hier en daar een opvallende natte gele vlek. Trouwens, schrikdraad is geen leuke uitvinding. In april heb ik mijn poten voor het eerst weer in het Grevelingenmeer gezet, dat is maar een klein stukje lopen van waar we wonen. Het voorjaar is eigenlijk wel de mooiste periode. Meestal heb je hier in April en Mei al hele mooie dagen, en dan is het nog niet zo druk met toeristen, dus heb je lekker de ruimte om wat rond te struinen en de boel eens goed te gaan verkennen. En als de temperatuur in de zomer weer eens oploopt, is het natuurlijk lekker als je zo dicht bij het water woont. Je kan naar het strand wanneer je maar wilt.

We hebben ook een verborgen plekje gevonden, waar nooit iemand komt, behalve wat vogels en andere dieren. Een ree of een hert komt er af en toe verkoeling zoeken, ik laat hun met rust, zij bemoeien zich niet met mij. Soms blijf ik daar gewoon in het water staan, gooi mijn neus in de lucht en geniet van de natuur. Vooral als je heel vroeg in de ochtend aan het water zit en de zon is aan het opkomen, dat is een heerlijk gevoel, dat zijn van die hele speciale momenten. Er waren natuurlijk ook wel hele warme dagen dit jaar, maar dan doe ik weinig inspannends, ik presteer het beste beneden de 20 graden, en als er dan nog een beetje regen valt, is dat helemaal geweldig. In het water spelen met een plastic fles is helemaal mijn ding, als de baas een paar keer gegooid heeft, knaag ik altijd stiekem de dop eraf, zodat de fles zinkt. Dan probeer ik de fles altijd weer op de bodem te vinden en ga lekker helemaal kopje onder. Of gewoon samen een stuk gaan zwemmen. Na inspanningen even heerlijk liggen snurken op het strand en kijken naar de zonsondergang. Lekker kilometers lopen met de baas, omgeven door zee, strand en natuur. Af en toe naar wat bekende dorpjes in de buurt. En het Noordzeestrand niet te vergeten, een lekker visje eten op het terras. Er is hier genoeg te doen. Het strand als speelplek en de zee als een enorme drinkbak, wat wil een hond nog meer?

Ik zelf heb nu geen reden meer tot klagen, ik ben ook bijna de hele dag buiten, krijg heel gevarieerd eten en ga nog steeds 2x per week 12 km naast de fiets met de baas. Weer of geen weer. Soms lopen we 15 -20 km per dag. Ik krijg Runner vlees, gekookt lamshart, verse vis, gekookte kip, rijst, een mix van diverse brokken, aangevuld met palingvet of schapenvet. Een mens eet toch ook niet elke dag hetzelfde, huh? Vooral de zeelucht doet ons goed, ik slaap er ook prima van. Ik ben een stuk rustiger geworden, maar ik zal altijd een hele gevoelige hond blijven. Ik laat me ook wat makkelijker door iedereen benaderen. Zekerheid en vertrouwen is voor mij heel belangrijk. Natuurlijk heb ik ook mijn gekke dingen, ik maak nog steeds rare geluiden met mijn wangen als ik slaap, ik snurk als een varken, en doe een bump als ik klaar ben met poepen. In juli ben ik op controle geweest bij de dierenarts, voor mijn inenting en ontworming. Ik ben ook gelijk helemaal nagekeken, alles was prima in orde. Mijn hart en longen waren in een prima conditie, en verder waren er geen lichamelijke bijzonderheden te melden. Mijn gewicht was weer 65 kilo en alles was verder hartstikke gezond. De arts noemde me een superhond in een topconditie en mijn baas kreeg een compliment voor het vele werk dat hij met mij gedaan had, na een wat mindere periode van vorig jaar. Ik zie er natuurlijk ook wel indrukwekkend uit, overal waar ik kom trek ik altijd veel aandacht. En nog steeds geen grammetje vet.

Mensen zeggen wel eens, ik wou dat mijn hond kon praten, maar als je een goede band met je hond heeft is dat helemaal niet nodig. Hoe meer je praat, hoe groter de kans is dat je onzin verteld, dus dat laten we aan bepaalde mensen over. Sommigen kunnen zo goed en lang liegen dat ze zelf de waarheid niet eens meer weten, maar zo raak je het spoor bijster. Ook al heb je een goede neus. Ik kan echt wel heel goed duidelijk maken als er iets met me is of als ik iets wil. Moet ik er op een voor de baas vervelende tijd uit, dan maak ik hem wakker. Kom ik op een leuke plek, kan je dat ook aan mijn kop zien, dan kijk ik vrolijk. Kom ik mensen tegen die ik echt graag mag, kan ik echt lachen en heel verliefd kijken. Is de baas iets te lang weg naar mijn zin, kan ik echt huilen van verdriet, ik ben niet graag lang alleen. Ik houd van kroelen en knuffelen en maak daar de nodige geluidjes bij. Af en toe hoor ik mensen ook wel eens zeggen dat het net is of ik een gesprek aan het volgen ben en ik aan het nadenken ben. Haha, die school heb ik niet gehad, toneel spelen kan ik dus ook. Ik hoef dus niet te kunnen praten, maar ik heb echt wel genoeg te vertellen. Gisteren was ik een hond, vandaag ben ik een hond, en morgen ben ik waarschijnlijk nog steeds een hond.

Ik woon nu al geruime tijd samen met mijn baas en alles gaat gewoon zijn gangetje. Je moet zeilen op de wind van vandaag, de wind van gisteren helpt je nu niet vooruit, en morgen is het misschien windstil. Mooi gezegde, niet? Een totaal ander leven en andere mensen. Life goes on, het over doen is geen optie. Een flink deel van mijn leven zit er feitelijk al op. Want zo ben je nog een pup, en zo ben je oud en stijf. Wat er tussen die 2 periodes in je leven gebeurd, wordt door mensen bepaald. Het enigste wat een hond kan doen, is volgen, en hopen dat een mens er wat van probeert te maken en zijn verantwoordelijkheid voor je neemt. Weglopen daarvan getuigd van geen enkel karakter. Daarom zijn mensen ook de gekste en gevaarlijkste dieren op de wereld. Als een hond iets fout doet in de ogen van een mens, wordt hij gecorrigeerd. Doet een mens iets fout in de ogen van een hond, is er echt geen hond die er wat van zegt, maar we zien het heus wel. In tegenstelling tot een mens hoor je een hond niet doorlopend klagen en zich anders voor doen.

Een hond wil alleen iemand die voor hem zorgt, die van hem houd en iemand die hij kan vertrouwen. Meer niet. Waar mijn baas is, ben ik ook. Voor mij is het eigenlijk heel simpel, ik weet eigenlijk ook niet beter. Mensen die mij nu een beetje kennen, weten wat ik daar mee bedoel. Iedereen met een hond zou eigenlijk het boek "De wereld van de hond" van Alexandra Horowitz eens moeten lezen. Dat een hond echt wel merkt als iemand onzeker, ongelukkig, onoprecht, ziek is of verdriet heeft. Dromen en emoties zijn dingen die een hond zelf ook echt wel kent, ze beschikken over tal van "onzichtbare" eigenschappen. Een hond vangt meer signalen op dan mensen denken, (ook over een behoorlijke afstand) observeer hem maar eens in bepaalde situaties. Mensen zijn voor een hond herkenbaar door hun gedrag, maar je hebt natuurlijk ook uitzonderingen. Honden zijn meer dan een leuke decoratie voor in huis, en meer dan 3x daags 5 minuten naar buiten en elke dag dezelfde suffe brokken voor je neus. En er zijn gelukkig ook mensen, die een hond helemaal kunnen lezen. Maar goed, er zijn dingen die ik toch nooit zal snappen.

Tot volgend jaar.

Sumo is geduldig.

Hij blijft maar op me wachten.
Hij wacht als ik boodschappen ga doen en met een mistroostige blik buiten moet blijven wachten.
Hij wacht thuis, verwarmt het bed, de bank, de stoel, de plek bij dedeur, totdat ik terug kom.
Hij wacht tot ik klaar ben met waar ik mee bezig was, voordat we naar buiten gaan.
Hij wacht tot ik opschuif, zodat hij naast me kan liggen. Hij wacht bij de fiets, tot dat hij zeker weet dat hij mee mag.
Hij wacht altijd weer tot het juiste moment om me op te beuren.
Hij wacht tot hij het geluid van zijn riem hoort, dan is het tijd voor een wandeling.
Hij wacht tot ik uitgepraat ben met iemand, tot dat ik in de gaten krijg dat hij honger heeft.
Hij wacht op me totdat ik eindelijk besef waar hij geaaid wil worden.
Hij wacht met blij zijn totdat ik weer terug ben.
Hij wacht op mij totdat ik hem eindelijk begin te begrijpen.
Dank je voor het wachten, jongen.