2014 Story


 
Hallo en welkom op mijn verhaal van 2014.

Dit jaar heb werd ik 10 jaar oud, Voor mijn ras, de Tosa, is dat een hele respectabele leeftijd. Maar watje kunt lezen op het internet, dat mijn ras gemiddeld 12-14 jaar oud kan worden, dat is een sprookje. Daar zijn er maar heel weinig van.

Het probleem met mijn ras is, er zijn veel te veel Tosa fokkers in Europa.

En alle organisaties die de Tosa vertegenwoordigen, geven niet echt om dit ras . Zolang er maar clubmatches en mooie showresultaten zijn, dan is het OK. Een Tosa is echt geen Tosa omdat hij of zij eruit ziet als de hond op de rasstandaard. Dezelfde organisaties praten nu over hoe sommige rassen zijn veranderd ten opzichte van het verleden. De zogenaamde verfok. Maar toch al die jaren gingen die rassen naar shows, zijn beoordeeld als kampioenen en waren echt uitstekende vertegenwoordigers van het ras. Het vreemde is dan wel, de fokkers en organisaties veranderde de rassen zelf, die lieten dat toe. Als het nog steeds is toegestaan om met HD D honden te fokken, dan is er niets veranderd in 10 jaar. Maar als ze geld kunnen verdienen door dingen met honden te doen voor hun eigen voordeel, is er blijkbaar niets aan de hand met de rassen, denk ik. Het is een gebrek aan respect voor honden. Veel honden zijn daar de dupe van geworden.

Mijn jaar had zijn ups en downs. We hebben nieuwe vrienden ontmoet, en vrienden zijn gegaan. Wederom stonden wij in de kranten, maar dat ben ik wel gewend. Ik ben meer dan genoeg in de media geweest, nu is het tijd voor Aiko. In het begin van dit jaar stapte ik in een gat in de grond, dus blesseerde ik mijn voorpoot. De dierenarts dacht dat het was gebroken, maar de foto's lieten niets zien. Na een paar weken herstelde ik. Maar mijn baasje houd me nu een beetje, ik word toch wat ouder. Over een paar maanden word ik 11 jaar oud. Niet veel honden van mijn ras kan kunnen dat zeggen. We doen nog lange wandelingen elke dag, en soms loop ik nog naast de fiets, maar nu wat meer ontspannen. In al mijn jaren heb ik kilometers genoeg gelopen. Vooral in de winterperiode, ben ik nog steeds op mijn best. Hoe meer regen, hoe meer wind, hoe beter ik het naar mijn zin heb. En ik ga nog steeds graag naar het strand en zwem in de zee, zelfs wanneer de temperatuur van het water niet zo hoog is.Kijkt mijn baasje even niet, dan neem ik zeker een duik in het water. Dit jaar zijn 2 van mijn nestgenoten overleden aan kanker, mijn broer Sjefke en mijn zus Tama. En onze vriendin Suzanne's Taro, de vader van Aiko. We waren geschokt door dat nieuws. We hebben de J- Walk voor hun gedaan, Wij deden dat voor vrienden die zijn verdwenen, maar zeker niet worden vergeten. U kunt meer lezen over de J- Walk in Aiko's verhaal en in de artikelen in de media sectie en de 2014 fotoalbum.

Blijf gezond, alstublieft. Tot volgend jaar.