2015 Story


 
Hallo en welkom op mijn verhaal van 2015.

Sumo..............het verhaal is ten einde.

Dit jaar, 2015, is er een einde gekomen aan mijn belevenissen. Toen ik in mei 2004, bijna 8 weken oud, werd opgetild uit mijn nest en werd gescheiden van mijn nestgenoten, had ik niet het vermoeden dat mijn leven zo bewogen zou worden. Want dat is het wel geweest, bewogen. 4193 dagen lang was er geen dag echt hetzelfde. De eerste paar jaar waren wel zoals elke hond het beleefd. Een warm huis, genoeg aandacht, veel beweging, en op tijd eten. Een vriendinnetje, Rhea, waar ik geweldig mee kon spelen en ravotten. Ik heb nooit meer een hond gezien die zoveel plezier had met een tennisbal. In die tijd ontwikkelde ik me als een sterke hond, met een geweldig uithoudingsvermogen, maar ook als een gevoelige hond, die feilloos mensen kon aanvoelen en daar op kon reageren. Ik wist precies wanneer iemand verdrietig was of pijn had, en dan was ik altijd heel dichtbij. Ik merkte dat altijd gelijk. En als ik echt blij was, kon ik een stukje van mijn lip optrekken, iets van mijn tanden laten zien, zodat het net was of ik lachte. Als er iemand op de bank zat, was het voor mij altijd mogelijk om mezelf in de gekste posities te wringen. Zodat ik na wat duwen toch altijd wel de beste plek had en ik er altijd bij kon zijn. En als ik erg vast sliep, maakten mijn wangen het geluid van een oude motorboot.In die jaren heb ik veel getraind, de kracht en conditie die ik toen heb opgebouwd zijn me naderhand nog wel eens van toepassing geweest. Als eerste van mijn ras een UV gelopen, waar iedereen om me heen veel respect voor had. Ik deed het toch maar even. Een hond heeft in zijn leven echt wel eens medische kwaaltjes, maar een hond in goede conditie herstelt toch iets sneller. En ik heb heus wel kwaaltjes gehad. Meer dan ik eigenlijk op gerekend had. Dan is het fijn als je een baas hebt die je kan vertrouwen en precies aan mij kon zien als er ook maar iets niet in orde was.

In 2009 werd mijn leven totaal anders. Het gewone leven kwam ten einde. Die periode is heel zwaar voor mij geweest, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik kon niet begrijpen dat iemand zomaar uit je leven kan verdwijnen en daar heb ik ook veel verdriet van gehad. Dan was ik blijkbaar voor iemand net niet bijzonder genoeg. Het duurde een tijdje voor ik weer kon lachen. Het heeft mijn baas veel tijd en energie gekost om me daar weer boven op te krijgen. Maar hij had me ook beloofd, toen hij een paar weken weg was, dat hij me nooit alleen zou laten. Gelukkig ben ik in de rest van mijn leven geen mensen meer tegen gekomen die me gekwetst hebben, het bleef er bij eentje. Hoewel ik een geweldige pijngrens had, heeft dat een behoorlijke impact gehad. Het echt vertrouwen van mensen liet ik ook niet meer zo snel toe, die gebeurtenis heeft me veranderd. Ik keek wat meer de kat uit de boom, en ik ging zelf bepalen hoever mensen bij me konden gaan. Er brak een moeilijke periode aan, veel verhuisd, geslapen op plekken waar het niet echt prettig was maar altijd bij degene waar ik blindelings op kon vertrouwen en die alles voor me zou doen. Wat het leven ook zou brengen. Onze vriendschap had een onbreekbare band, niets zou ons uit elkaar kunnen krijgen. We waren altijd samen, waar mijn baas was, was ik. En andersom. Nieuwe mensen ontmoet die gelijk zagen wat voor een bijzondere hond ik eigenlijk was. En weer geleerd om mensen te vertrouwen, zodat ik weer eens ging lachen. Manipuleren was ik ook een kei in, na een tijdje iemand aankijken kreeg ik toch wel mijn zin. Na veel omzwervingen weer een thuis gevonden, vlak bij zee en natuur. Ik vond het heerlijk om aan zee te zijn en kon daar ook echt van genieten. Gewoon heerlijk om eindeloos te lopen, door weer en wind. Nieuwe vrienden gekregen, die alles voor me over hadden en er altijd waren. En, ook niet onbelangrijk, die me echt begrepen. Het leven begon er weer wat rooskleuriger uit te zien. Het werd nog wat beter, toen Aiko bij ons in huis kwam. Een nieuw vriendinnetje in huis, waar ik veel mee gestoeid heb en uren heb gelopen. Er kon haar niets gebeuren, ik beschermde haar altijd. Zoals ik altijd alles heb beschermd wat me dierbaar was.

Ik was een hond met gevoel en emoties, wat bij mij hoorde, daar hield ik van en deed er alles voor. Ik was toch al vrij bekend door alle media aandacht die ik in de loop der jaren heb gehad. Allemaal mooi die aandacht van kranten en hondenbladen. maar daar draait het allemaal niet om. Aiko heeft een hoop van mij geleerd. Waar de mooiste plekjes zijn, waar je het lekkerste water kon vinden tijdens een lange wandeling, hoe je aandacht kan krijgen zonder veel geluid te maken, hoe je zo snel mogelijk in een auto kan komen als iemand de deur open laat staan, hoe je de buren kan bewerken als het hek niet snel genoeg open gemaakt word, en meer van dat soort dingen. Aiko heeft een goed huis gevonden, een baas die alles voor je overheeft, hoe gek het ook mag zijn en wat er ook op haar pad zal komen. Ik weet dat als geen ander. De jaren gingen voorbij en ik werd ouder. Het stoeien en ravotten ging me meer moeite kosten. Ik haatte dat, ouder worden. Je herstelt minder snel van kwaaltjes en je spieren worden minder. En zo brak de laatste periode van mijn leven aan.

In 2015 werd ik 11 jaar oud. Voor een groot ras als ik ben, is dat al heel wat. Maar je weet dat het einde er een keer aankomt. De laatste paar weken ging het niet zo best. Moeite met opstaan, spieren die niet echt meer wilden, een hernia. We sliepen ook op een matras in de huiskamer. Ik wilde toch altijd bij mijn baas liggen, hoe dan ook. En hij bij mij. De dag voor mijn laatste dierenarts bezoek wisten we allebei wat er ging gebeuren. Mijn baas heeft me nog met tranen in zijn ogen gevraagd hoe het nu verder moet. Ik heb de tranen van zijn gezicht gelikt en nog even op mijn manier gelachen en dicht tegen hem aan gekropen. Hoewel het eigenlijk niet meer ging, wilde ik toch lopen naar de dierenarts. Af en toe even gestopt en naar mijn baas gekeken. Na zoveel wandelingen, kilometers door de natuur en overal mee naar toe, liepen we nu echt de laatste keer samen. Ik ga niet meer mee terug, het is mooi geweest. Hoeveel kilometers hebben we samen wel niet afgelegd, Iedereen die een rol in mijn leven heeft gespeeld, draag ik mee in mijn hart. Ik vergeet niemand en heb nergens spijt van. Ik heb mijn best gedaan.

Maandag 14 september, 2015, was het laatste bezoek aan de dierenarts. De echo toonde aan dat Sumo echt heel ziek was. Op pure wilskracht heeft hij de laatste kilometers naar zijn eindpunt gelopen. Hij wist dat dit het einde was zo rustig onderging hij alles. Zo heeft hij ook geleefd, trots, vol warmte en liefde en het leven gedragen zoals het kwam. Er zijn periodes geweest dat Sumo me er doorheen heeft getrokken en was hij een echte levenslijn. Toen het leven echt heel zwaar was, toonde hij zich een bijzondere hond. Hij heeft mij ook geleerd om nooit op te geven. Een hele belangrijke levensles heeft hij me bijgebracht. Nu is het verschrikkelijke moment aangebroken dat we afscheid moeten nemen van elkaar. Om 15.15 kreeg hij zijn laatste injectie. Hij probeerde nog even een oog open te doen. Ga maar slapen, Suum. Je bent zo moe. Ik ben bij je. Je hebt meer dan genoeg gedaan. Hij zuchtte nog 2 keer en om 15.17 stopte zijn hart. Grote vriend. 11,5 jaar was je echt het belangrijkste in mijn leven. Je gaf me veel meer dan ik ooit had kunnen verwachten. Sumo is 17 september 2015 gecremeerd. Toen ik zijn urn ging halen, was het een donkere dag. Maar toen ik samen met Sumo naar buiten liep, scheen er een heel klein zonnetje door de grijze lucht. Kom Suumpie, we gaan naar huis. Ik had je beloofd dat ik je nooit meer alleen zou laten, wat er ook zou gebeuren. En ik keek even naar de lucht, naar dat kleine zonnestraaltje en lachte even zoals jij dat altijd kon.

Tosa Inu, Tosa Ken, Tosa Token, Sumo dog, Japanse vechthond, worstelhond......allemaal namen voor jouw ras. Jij was veel meer dan dat. Jij was Sumo. Een speciale hond met menselijke trekjes en een echte vriend. Tot het einde. Het warme licht dat je achter liet, zal altijd blijven schijnen. Bedankt voor alles wat je gedaan en voor mij betekend hebt. Ik zou alles, zonder enige twijfel, zo weer over doen.

Ton, Zierikzee, 2016