Aiko 2014 Story


 
Hallo maar weer, dit is mijn verhaal van 2014.

Een jaar waarin veel is gebeurd. Een aantal goede dingen, en sommige slechte dingen.

Dit jaar was de eerste keer voor mij dat mensen mij konden zien in de media. In februari werd ik lid van de KC Zeeland, dat is een hondenclub niet ver van mijn huis, om te zien of er iets voor mij te doen in de sport of gehoorzaamheid. Sport ligt mij veel meer.

We zijn een paar keer wezen kijken, het is een gezellige club, een heleboel leuke leden en na de training kan je gek doen met andere honden. Ze hebben een soort van behendigheid, sport en spel, niet op een professionele manier, maar het is leuk voor honden om te doen.

En als je er goed in blijkt te zijn, kan je altijd naar een hoger niveau, mits de trainer denkt dat het mogelijk voor je is.

Het is jammer dat het AD of UV duurtest werd geannuleerd, want er waren slechts 6 honden ingeschreven, zodat de keurmeester de test annuleerde, omdat minstens 10 honden aan het examen mee moeten doen.. We zullen het volgend jaar weer gaan proberen

Dit jaar werd ik 5 jaar oud. Het jaarlijkse bezoek bij de dierenarts was goed, zoals altijd.

In september was de eerste keer voor mij dat ik in de kranten verscheen, samen met Sumo. Elk jaar is er een 15 km strandwandeling, de zogenaamde J-Walk. Ze proberen om geld in te zamelen voor goede doelen. Dit jaar was het voor het KWF en Stichting Hulphond (ze kopen pups en trainen ze om mensen met een handicap te helpen). De reden waarom we dat deden is dat kanker een grote invloed heeft op het leven van honden, niet alleen de Tosa, maar in elk ras.

Maar dit jaar hadden we slecht nieuws, een aantal vrienden van ons stierf aan kanker. Een broer en een zus van Sumo stierf, net na het bereiken van de leeftijd van 10. En onze goede vriend Suzanne's allereerste Tosa Taro, mijn vader, is ook aan kanker overleden.

Die strandloop vonden wij een goed initiatief en elk klein dingetje helpt een klein beetje. Het weer was mooi, het was een leuke en rustige wandeling in de buurt van de zee en door het zand. We hebben de 15 km gelopen in roze J-Walk t-shirts, en we kregen veel aandacht van mensen. Veel van hen namen foto's, er waren 2 artikelen in de krant, mensen spraken over ons op de radio, en na de J-Walk ontmoetten we zelfs mensen die we niet eens kennen, die zomaar kluiven en hondenvoer voor ons kochten. Iedereen op het eiland weet wie we zijn. en wat we deden. Dat was leuk, er zijn gelukkig nog steeds mensen die respect hebben voor een hond, zelfs wanneer de hond in hun eigen hondenogen maar kleine dingen doet. Ik hoop dat in de toekomst de J-Walk niet meer nodig zal zijn en er een geneesmiddel word gevonden voor mensen en honden.

Dus, blijf gezond, blijf in conditie en tot volgend jaar.

Aiko