Sumo Story


 
Hallo, Welkom op Sumo's plek.

  Ik zal me even voorstellen, ik ben Sumo, een Tosa geboren in Maart 2004 in Holland. Mijn kennel heet Yangsarung en ik ben uitgegroeid tot een reu met een schofthoogte van 76 cm en een gewicht van 63 kilo.

Wat mijn rasstandaard ook zegt, ik ben geen waakhond. Omdat ik er indrukwekkend uit zie en kan blaffen, wil niet zeggen dat ik een waakhond ben. Het duurt soms even voordat ik onbekenden vertrouw, maar wanneer het zover is, heb ik geen problemen. Het verhaal dat Tosa's niet kwijlen, is niet van toepassing op mij. Ik kan kwijlen als de beste. Met dominante reuen kan ik niet overweg, maar met teefjes des te beter. Vooral in de periode van loopsheid, dan kan ik zelfs nog meer kwijlen dan anders. Mijn favoriete eten is vlees, kip, rijst en vis. Ik ben een hond met veel power en energie, ik doe graag dingen met mijn baasjes. En omdat ik de allereerste Tosa ben die zijn UV test (Endurance test, Ausdauer Prufung) heb behaald, vonden mijn baasjes het nodig mij eens een eigen website te geven. Prestatie, dat heeft mijn ras eigenlijk gevormd, zo heeft het zijn naam in de geschiedenis verdiend en dat maakt mijn ras zo verschillend van andere rassen.

Ik ben wel eens op een paar shows geweest, maar dat is niet mijn ding. Je zit de hele dag te wachten voor 10 minuten in een ring, waar een keurmeester naar je kijkt en je een titel verdiend, terwijl je in feite niks bijzonders hoeft te doen. Totaal geen actie en het enigste wat ik bij mezelf denk, is wat ik hier eigenlijk doe. De keurmeester kijkt naar mijn tanden en naar mijn ballen en ik moet stil blijven staan terwijl mijn baas mijn halsband zo strak omhoog trekt om me maar zo indrukwekkend over te laten komen. Ik stik bijna, maar het geeft me denkelijk de enige echte Tosa look. Het verbaasd me ook dat dezelfde persoon op een klein stukje papier kijkt, en dan naar mij. Zou er een tekening opstaan van een Tosa, die hij vergelijkt met mij? Of is het soms een foto van mijzelf?

Dan begint iedereen te klappen en ik heb echt geen benul wat ik voor speciaals gedaan heb, maar ik schijn nu een echte Tosa te zijn door een paar meter in een rondje te lopen. Die shampoo lucht maakt me een beetje misselijk. Maar hoe zit het met mijn gezondheid, mijn uithoudingsvermogen en karakter, is dat niet belangrijk meer tegenwoordig, ik ben alleen maar lui en slaperig geworden. Wat ik nou eigenlijk heb laten zien, ik weet het niet, misschien dat de actie straks nog komt. Maar goed, deze 10 minuten maakt dus dat ik een hond ben die er goed uit ziet, met goede heupen en in goede conditie en gezondheid. Maar echt moe ben ik er niet van geworden, ik hoefde eigenlijk niet eens te hijgen. Dat was makkelijk, maar de volgende keer blijf ik liever gewoon thuis. Het geeft me een onwaardig en goedkoop gevoel. Op de terug weg val ik van pure vermoeidheid in slaap. Ik ben moe van het absolute niets doen.

Ok, eindelijk het serieuze werk. Mijn baasje heeft mij opgegeven voor de UV test en ik ben al aardig gewend om naast de fiets te lopen. Het is de bedoeling dat ik 20 km naast de fiets loop, met een snelheid tussen de 12-15 km per uur. Elke dag in beweging, ik moet me natuurlijk ook wel aan het trainingsschema houden. Maar dit is wel actie, vooral als de afstanden wat groter worden. De eerste dagen 3 km per dag ben ik niet zo van onder de indruk, ik ben net opgewarmd en dan zitten die 3 km er al weer op. Maar goed, als het op deze manier moet, leg ik me daar bij neer. De weken er na is meer mijn manier van trainen, de afstanden worden verhoogd naar 5-7 km per dag en de andere dagen  die we niet trainen, mag ik me lekker uitleven in de zandheuvels. Een beetje stoeien en gooien met mijn Rottweiler maatje is ook leuk. Het trainen heeft ook wat andere kanten,mijn baas traint tussen het verkeer door, op het gras, in het zand en hij heeft wat mensen die mij proberen af te leiden door te fluiten of met teefjes langs het trainingsveld staan. Maar ik moet me concentreren op mijn baas en de snelheid van de fiets en laat me niet af leiden door dingen die om me heen gebeuren. Dat fietsen vind ik wel leuk, mijn conditie en snelheid gaan al aardig vooruit. Wie zei er ook al weer dat een Tosa geen werkhond is? Als een hond niet hoeft te werken en daar ook niet op getest wordt, kan hij ook niet zakken. Of slagen. Maar tegenwoordig worden honden getest vanachter een computer. Sterke taal, veel gepraat, maar absoluut geen enkele prestatie.

De laatste weken van het trainen gaat het allemaal veel makkelijker, 7-9 km maakt op mij niet zoveel indruk meer. Ik houd mijn eigen snelheid en ik kan deze test in de tijdlimiet voldoen. We zijn een echt team, mijn baas en ik. Op de dag van de test is het weer voor mij ideaal, niet te warm, niet te koud, er staat een stevige wind en het is nat (een video van de test staat in de video link) Vreemd dat er alleen maar Duitse herders meedoen, normaal gesproken heb ik een probleem met deze honden. Maar ik moet mezelf gedragen anders was al de training voor niets en kan de keurmeester me uitsluiten van de test. Aan de andere kant heb ik wel respect voor de Duitse herders omdat ze meedoen aan deze test. Respect wat je bijna niet meer ziet in de hondenwereld tegenwoordig. De Duitse Herders zijn wel wat sneller, maar het gaat er niet om wie als eerste over de finish gaat, maar om de test in de tijd te voldoen. We slagen allemaal en de gehoorzaamheidstest na afloop was ook niet echt schrikbarend. Dus eigenlijk duurde het maar 10 weken training en 10 euro inschrijfgeld en ik heb iets moeten doen, waarbij conditie, kracht, snelheid en wil en karakter bij komen kijken. En ik voel me ook niet verveeld en slaperig deze keer.

Wat is eigenlijk de bedoeling van deze test? Dit is de omschrijving die staat in het Schutzhund boek:

"De UV test geeft het bewijs dat de hond in staat is tot een lichamelijke prestatie van een bepaalde categorie zonder dat de hond symptomen van vermoeidheid vertoond na de inspanning. De fysieke conditie van de hond kan allen beoordeeld worden door loop oefeningen in een bepaald tempo. Door deze test worden hart, longen, andere organen en de beweging uitgebreid getest. Ook het karakter en de vitaliteit komen uitgebreid aan bod in deze test. Het slagen in deze test geeft bewijs dat de vereiste eigenschappen aanwezig zijn in een gezond lichaam. Eigenschappen die noodzakelijk aanwezig  zouden moeten zijn voor een goed fokbeleid."

Nou, dat noem ik dan nog eens een prestatie. Eindelijk had ik eens wat te doen wat inspanning heeft gekost en nu klapt weer iedereen voor me. En ik voel me toppie. Vooral omdat ik de allereerste Tosa ben die deze test heeft volbracht. Dit was toch even andere koek dan een show. Nu doen we nog regelmatig 3 – 6 km per dag, want omdat ik nu dit diploma heb, wil niet zeggen dat ik lekker op de bank kan gaan hangen. Tegen alle gemakkelijk en goedkope FCI show titels verdienende CAC-BOB kampioen Tosa's van de hele wereld, met jullie HD A heupen, die denken dat ze zo speciaal zijn………….speciaal zijn jullie zeer zeker niet. Buiten voortplanten om hebben jullie al die jaren totaal niets van enige waarde of prestatie laten zien. 

  Ik wel…..en ik zie er nog goed uit ook.